NOTA: Este testo ye solo la purmeira d’outras partes que son la sue cuntinaçon. Pa quedar cumpleto, fáltan-le anton outras partes de testo i alguns retratos de l termo i de la poboaçon d’Angueira.

Todo mundo ancara i bei l que stá al sou redor de la sue jinela, cunsante la sue maneira de ber. Mas nien mesmo la sue maneira de ber ye siempre la mesma. Quando stá triste tende a ber las cousas mais negras; se stá alegre bei-las de forma mais agradable. Pa lhá disso, sien se dar de cuonta, tende a ber las suas cousas de modo mais faborable que las de ls outros.

Cumo se puode adabinar, la poboaçon d’Angueira, cumo outras mais, ten muita stória i l sou passado. Mas, temendo que, se nada fur feito, se perda ne l persente i nun tenga, pori, feturo, tenemos anton que fazer algo para qu’este nun le falte a esta poboaçon milenar. Esta ye, antre muitas outras, ũa forma de le dezir upa i le dar ũa mano pa que nun se muorra i, pul cuntrairo, pa que ganhe mais i nuoba bida…

Todos sabemos que, de quando an beç, hai que tornar a la tierra que mos biu nacer i mos ajudou a crecer, pa matar soudades i, alhá, passar uns dies. Mais que nun seia, que séian, oumenos, uns cachicos de tiempo. Podemos, assi, pa lhá de la poboaçon, tornar a ber i caminar pul sou termo: l ambiente cun las sues paisaiges, cabeços, balhes, prainos; piedras, fragas, peinhas i la begetaçon; tierras de cultibo, cortinas, huortas i lhameiros; la ribeira i ls ribeiros que neilha záugan; ls caminos i ancruzelhadas; lhargos, rues i caleijas; cruzeiros, corriças, molinos, casas de molineiro, çudas i caliendras; l casariu i todo l mais que, na poboaçon, mais perto ou mais loinje, la nuossa bista alcança i q’acumpanhou l nuosso crecimiento. Claro stá que, pa lhá disto, son las pessonas q’alhá bíben que dan bida a todo.

Que buono ye tamien, ne l final de la primabera, ne l berano i ne l ampercípio de l outonho, caminar pulas selombras de ls caminos, pulas marges de la ribeira i las bordas de ls ribeiros, para oubir ls paixaricos a cantar, sentir i respirar outra beç aqueilha frescura de l aire, l oudor de la begetaçon, buer auga fresca nas fuontes, deixar marabilhar ls uolhos a abistar i a perdéren-se nas paisaiges i na lhuç an redor.

Na semana de l die de Pertual, you, la mie Dulcineia i Luís, l nuosso filho mais nuobo, alhá fumos todos trés passar ũa semana an Angueira. Eiqui bos deixo alguns retratos, uns de cousas naturales i outros de marca houmana; uns recentes i outros yá cun seclos, milénios i até mesmo alguns cun melhones d’anhos.

Bamos anton ampeçar pula poboaçon, l casariu, las rues i las poucas pessonas bielhas i rejistentes que, agora, cumo siempre, cuntínan, i outras regressadas doutros países de l’Ouropa para donde eimigrórun, i q’alhá habítan.

Mas tamien alhá tenemos algũas nobidades que podeis ber an alguns retratos. Bamos anton ampeçar por ũa amblemática, eicelente i requintada obra d’arte q’hai uns anhos q’alhá permanece i proba q’alhá stubimos. Bá, mas nun percisais de dar muitas buoltas al miolho p’adabinar quien fúrun ls/as outores/as ou patrocinadores/as destas “stalhaçones” tan anspiradas i de grande i cumoquiera ancumparable balor artístico!… Cumo stá bien de ber, só podien ser dues amportantes ampresas tan amigas de la populaçon, de la Tierra de Miranda i de muitas mais tierras de l Paíç – la EDP i la PT – que mos deixórun an Angueira estas obras d’arte tan marcantes, i de tanto balor cultural i stético que, cumo dízen an Angueira, “quédan tan bien eilhi cumo la gaita na porcisson de las almas!…”

Mas, para que naide cuide ou me acuse, pori, de you star a aporbeitar i, se calha, a splorar tan grandes i guapas perciosidades, propongo que, por nuossa einiciatiba, las debolbamos i las póngamos al redor ou çpinduremos de la cerca de las mansones de ls persidentes de ls Cunseilhos d’Administraçon de la EDP i de la Altice!… A ber s’assi ls “probezicos,” amigos de l peito de l capital nacional i, arriba de todo, de l capital strangeiro, quédan an cundiciones de dáren bien al pedal a fabor de ls sous quaije lhimpos antresses i carreiras.

Bá, cumo bien sabemos, pa chubir na bida hai que pedalar ũa buona bicicleta i cun muita gana! Simblo disso ye esta obra d’arte que la EDP oufereciu i s’ancontra a meio de la poboaçon, an lhugar bien bisible, mesmo al lhado de la sede de la Associaçon Cultural i Recreatiba d’Angueira, cerca de la Fuonte, eilhi antre l chafariç de l Pilo i l Lhargo de l Ronso.

Deilhes, ls que quegíren chubir un cachico mais na bida que pedálen na bicicleta al pa riba. Stou an crer que, cul dedo andicador i, an jeito acusador, spetado ne l aire, eilhes, birados para nós, mos diran: “Sous ambejosos!…”

Claro stá que, a quien yá muito chubiu na bida, bonda pedalar ne l praino pa se mantener! Ls que se dan por sastifeitos i cuidan que yá les bonda – ambora, cumo sabemos, a estas pessonas nada, arriba de todo denheiro, les bonda! –, que pedálen an terreno praino!… Cumo se puode ber dá para uns i outros cuntináren a gozar a la custa de ls pagantes ricos cumo nós!… Nun bos parece justo?!…

I inda mais guapos que la bicicleta que ne l retrato de riba se bei, inda mos deixórun spalhado pulas rues aqueilhes ancumparables suportes de toda la filarada a atrabessar dun lhado pal outro l aire nas rues. Se nun fússen las andorinas a dá-le outro préstimo quaije parecerie que fúrun alhá colgados duns postes a outros pa stander la roupa…

Cuntina an 2- Un Cachico de la Stória d’Angueira